แต่เนื่องจากไม่มีเครื่องจักรใดที่จะสามารถชิมรสชาดและชื่นชมกับเหล้ารัมได้ จึงเป็นหน้าที่ที่อาศัยทักษะของผู้กลั่นเหล้าที่ช่วยทำให้เกิดความสำเร็จตั้งแต่ต้นจนกระทั่งสิ้นสุดการผลิต

การคั้นน้ำอ้อยอย่างดั้งเดิม ได้ใช้เครื่องจักรเข้ามาช่วยตั้งแต่ปี ค.ศ 1850

ในการกลั่นครั้งแรกรวมทั้งถาดรองจำนวน 21 กอง อุณหภูมิของเหลวจะขึ้นไปสูงถึง 100 องศาจากไอน้ำของเครื่องต้ม แอลกอฮอล์จะระเหยและลอยขึ้นไปในถาดชั้นบนๆสุด ในขณะที่ของเหลวที่เหลือ ซึ่งเรียกว่า vinasse จะถูกเก็บรวบรวมในถาดชั้นล่างๆและจะถูกกำจัดทิ้ง
หลังจากสิ้นสุดขั้นตอนนี้ “ความเย็น” หรือส่วนต่าง ๆ ที่ระเหยไป จะเริ่มเย็นตัวลงและกลั่นตัวในเสากลมที่สองที่แคบลง

จากการอบไอน้ำอย่างพิถีพิถัน ถาดทั้ง 18 ที่เป็นของเหลวเข้มข้นนี้จะแยกออกเป็นกลิ่นไขมันต่างๆของแอลกอฮอล์ น้ำมันข้างล่างจะตกลงไปในถาดข้างล่าง ขณะที่น้ำมันที่สูงขึ้นไปอีกจะไปยังถาดระดับกลางและถาดระดับบนจะเป็นสารที่มีน้ำหนักเบาซึ่งบางส่วนจะมีรสชาดของแอ๊ปเปิ้ลเขียวจะขึ้นไปยังถาดระดับบนๆ

ช่วงนี้จะเป็นเวลาที่ผู้กลั่นเหล้าทั้งหลายจะผสมปรุงแต่งกลิ่นต่างๆตามความต้องการสำหรับสัดส่วนที่ละเอียดต่างๆของส่วนผสมหลายชนิด

ในทุกปี ผู้กลั่นเหล้ารัมทั้งหลายของไอโซทิเย่จะทำการผลิตเหล้ารัมแบบโบราณจำนวน 400,000 ลิตร และนำออกสู่ตลาดหรือยกให้แก่ โซพาวี่ เพื่อทำ “รัม อารองเช่ (รัมผสม)” พั้นช์ต่างๆ และเหล้าหวานอื่นๆ นอกเหนือจากเทคนิควิธีการต่างๆที่ใช้นี้ เหล้าทั้งหมดนี้จะติดตราว่าเป็นงานพิเศษที่เชี่ยวชาญของบริษัทไอโซทิเย่ซึ่งได้มีการรวมรวบเทคนิคความรู้ต่างๆและใจรักในเหล้ารัมอย่างดั้งเดิมมาถึงช่วงห้าอายุคน

เหล้ารัมบางชนิดมีอายุ 20 ปี

ทุกวันนี้ได้มีสินค้าพิเศษต่างๆหลายชนิดให้เลือกมากมาย จากเหล้าที่เข้มข้นที่สุดจนถึงเหล้าที่มีรสผลไม้ปนอยู่มากที่สุดและด้วยคุณภาพที่ทัดเทียมกันเสมอ

บางครั้งได้มีการผลิตเหล้ารัมชนิดต่างๆตามความสามารถในการปรับปรุงรสชาดได้ตามความต้องการ เช่น “กลิ่นอันวิเศษ” ซึ่งจากชื่อของมันทำให้เป็นการเตือนว่าต้องปรับปรุงให้ดีขึ้น หรือ “เหล้ารัมรสชาดเบาบาง” ซึ่งใช้สำหรับพั้นช์ต่างๆ

ชิมโดยผู้กลั่นเหล้า เป็นช่วงเวลาที่วิเศษมากทีเดียว